Στρατηγική στροφή Χριστοδουλίδη: Η «ΝΑΤΟποίηση» της Κύπρου και οι κίνδυνοι μιας νέας γεωπολιτικής κρίσης
Στον απόηχο της επίθεσης με drone στο Ακρωτήρι τον Μάρτιο του 2026, η Κυπριακή Δημοκρατία εισέρχεται σε μια νέα, ριψοκίνδυνη εποχή. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, εγκαταλείποντας την παραδοσιακή ουδετερότητα, επιδιώκει πλέον ανοιχτά την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η στρατηγική αυτή περιγράφεται ως μια «αρχιτεκτονική ψευδαίσθησης» που κρύβει σοβαρούς κινδύνους.
Παρά τον αμυντικό «Οδικό Χάρτη» με τις ΗΠΑ και τη στρατιωτική συνεργασία με τη Γαλλία, η πλήρης ένταξη στη Συμμαχία προσκρούει στο ανυπέρβλητο εμπόδιο του τουρκικού βέτο και των περιορισμών της Συνθήκης Εγγυήσεων του 1960. Η Λευκωσία προωθεί τη διαλειτουργικότητα με δυτικά πρότυπα, όμως χωρίς την επίσημη ομπρέλα προστασίας του Άρθρου 5, η Κύπρος παραμένει ευάλωτη σε «γκρίζες ζώνες» και υβριδικές απειλές από την Άγκυρα.
Η σύγκριση με την πορεία της Ουκρανίας είναι ανησυχητική. Η Κύπρος φαίνεται να βιώνει τη δική της «στιγμή του Βουκουρεστίου», καλλιεργώντας προσδοκίες ασφάλειας χωρίς νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις. Σε αντίθεση όμως με την περίπτωση της Ρωσίας, ο αντίπαλος της Κύπρου, η Τουρκία, βρίσκεται εντός του ΝΑΤΟ, γεγονός που απειλεί την εσωτερική συνοχή της ίδιας της Συμμαχίας.
Πέρα από το γεωπολιτικό ρίσκο, η στροφή αυτή έχει βαρύ οικονομικό τίμημα, με τις αμυντικές δαπάνες να εκτινάσσονται εις βάρος των κοινωνικών υποδομών και της πράσινης μετάβασης. Το κρισιμότερο, όμως, είναι η υπονόμευση της λύσης του Κυπριακού. Η επιδίωξη μετατροπής της νήσου σε δυτικό στρατιωτικό προγεφύρωμα έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το μοντέλο μιας αποστρατιωτικοποιημένης, ομοσπονδιακής Κύπρου. Αντί για επανένωση, η παρούσα στρατηγική κινδυνεύει να μετατρέψει την Πράσινη Γραμμή σε ένα μόνιμο γεωπολιτικό ρήγμα, θέτοντας τη χώρα σε τροχιά μιας σύγκρουσης που ενδέχεται να μην μπορεί να διαχειριστεί.
Πηγή: https://www.politis.com.cy/politis-news/oikonomia/993047/natoikes-psefdaisthiseis-kai-oi-stratighikes-apotropis
