Η πρόσφατη απόφαση των Ιρανών ποδοσφαιριστριών να ζητήσουν άσυλο στην Αυστραλία, αρνούμενες να υποταχθούν στους ενδυματολογικούς και ιδεολογικούς περιορισμούς της χώρας τους, φέρνει στο φως μια αποτρόπαιη πρακτική των ολοκληρωτικών συστημάτων: τη συλλογική τιμωρία των οικογενειών. Οι αθλήτριες, που επέλεξαν την ελευθερία αντί για τον άμεσο κίνδυνο των βασανιστηρίων και της αγχόνης στην πατρίδα τους, βλέπουν τώρα τους συγγενείς τους να μετατρέπονται σε ομήρους.
Το καθεστώς της Τεχεράνης ασκεί ήδη αφόρητη ψυχολογική πίεση στους γονείς και τους στενούς συγγενείς των παικτριών, επιχειρώντας να τις εξαναγκάσει σε επιστροφή. Η τακτική αυτή δεν είναι πρωτόγνωρη· ανάλογη μοίρα είχε η πρωταθλήτρια αναρρίχησης Ελνάζ Ρεκάμπι, της οποίας το σπίτι κατεδαφίστηκε ως αντίποινα για τη συμμετοχή της σε διεθνείς αγώνες χωρίς μαντίλα το 2022.
Αυτή η μορφή «οικογενειακής ευθύνης» αποτελεί κοινό γνώρισμα των τυραννικών καθεστώτων διαχρονικά. Στη Βόρεια Κορέα, η «ενοχή» μεταφέρεται σε τρεις γενιές, με ολόκληρες οικογένειες —από παππούδες μέχρι εγγόνια— να οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ως «εχθροί του λαού». Ιστορικά, ο Ιωσήφ Στάλιν υπήρξε ο εισηγητής αυτής της συστηματικής εξόντωσης, διαλύοντας εκατομμύρια οικογένειες στη Σοβιετική Ένωση μέσω φυλακίσεων και εκτοπισμών στα Γκουλάγκ.
Οι απάνθρωπες αυτές μέθοδοι στοχεύουν στην πλήρη διάλυση του κοινωνικού ιστού και στην κάμψη του ηθικού οποιουδήποτε τολμά να διαφωνήσει. Για τις θαρραλέες αθλήτριες από το Ιράν, η αναζήτηση μιας ελεύθερης ζωής συνοδεύεται από το δυσβάσταχτο τίμημα της στοχοποίησης των αγαπημένων τους προσώπων από ένα καθεστώς που χρησιμοποιεί τον ανθρώπινο πόνο ως μέσο πολιτικής επιβίωσης.
Πηγή: https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1693896/i-katadikasmenes-ikogenies-ton-diafonounton/
