Η ιστορική αναδρομή σε περιπτώσεις όπως του James Barry ή της George Sand αναδεικνύει την ανάγκη των γυναικών του παρελθόντος να υιοθετήσουν ανδρικά προσωπεία για να αποκτήσουν πρόσβαση στη μόρφωση και την εργασία. Σήμερα, ωστόσο, το διακύβευμα έχει αλλάξει: το ζήτημα δεν είναι πλέον η απλή πρόσβαση των γυναικών στα δημόσια αξιώματα, αλλά το περιεχόμενο της πολιτικής τους δράσης.
Με αφορμή τις Βουλευτικές Εκλογές του 2026, το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου επισημαίνει ότι, παρά την αύξηση της γυναικείας εκπροσώπησης στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η έμφυλη ανισότητα παραμένει βαθιά ριζωμένη. Η απλή αριθμητική παρουσία γυναικών στα έδρανα δεν συνεπάγεται αυτόματα και την προώθηση μιας ατζέντας ισότητας. Αντιθέτως, παρατηρείται συχνά η υιοθέτηση συντηρητικών κωδίκων και «ασφαλών» προτεραιοτήτων που ευθυγραμμίζονται με την κυρίαρχη πατριαρχική αντίληψη.
Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται μόνο στο φύλο αλλά και στην ηλικία. Η μείωση του μέσου όρου ηλικίας των βουλευτών δεν εγγυάται την ανανέωση, όταν οι νέοι εκλεγμένοι αναπαράγουν αναχρονιστικές αντιλήψεις περί «θείας βούλησης» ή εναντιώνονται σε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Παραδείγματα γυναικών πολιτικών που στηρίζουν ακροδεξιές πλατφόρμες, επιτίθενται στην «woke ατζέντα» ή δηλώνουν ότι η κοινωνία «δεν είναι έτοιμη» για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, όπως ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών, καταδεικνύουν το κενό ουσίας.
Ακόμα και στην Ελλάδα, η αμφισβήτηση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, όπως οι αμβλώσεις, από γυναίκες που βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας σφαίρας, ενισχύει τον προβληματισμό. Εν τέλει, η πολιτική εκπροσώπηση στερείται νοήματος για τις γυναίκες όταν οι εκπρόσωποί τους, ανεξαρτήτως φύλου ή ηλικίας, επιλέγουν να συντηρούν πολιτικές που περιορίζουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματά τους. Η ουσιαστική αλλαγή απαιτεί agenda ισότητας, όχι απλή παρουσία.
Πηγή: https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1727739/ginekes-stin-exousia-ke-meta/
