Η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Βουλής αποδείχθηκε τελικά πολύ πιο απλή σε σχέση με τη σκληρή «μάχη» που δίνεται για τη στελέχωση των προεδριών των κοινοβουλευτικών επιτροπών. Το ερώτημα που προκύπτει εύλογα είναι γιατί ξεσπά τέτοιος «πόλεμος» κάθε φορά που συγκροτείται ένα νέο νομοθετικό Σώμα.
Η απάντηση κρύβεται στη δυνατότητα κάθε προέδρου να κάνει ουσιαστικό «παιχνίδι» με τα ζητήματα που απασχολούν το κράτος και την κοινωνία. Ο πρόεδρος μιας επιτροπής διαθέτει την καθοριστική ισχύ να αποφασίζει ποια θέματα θα εγγραφούν προς συζήτηση, πότε θα εξεταστούν, πόσο θα διαρκέσει η ανάλυσή τους και με ποιον τρόπο θα διεξαχθεί ο διάλογος εντός της αίθουσας. Αυτή η δικαιοδοσία μεταφράζεται σε άμεση πολιτική εξουσία, η οποία συχνά χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την προσέλκυση ψηφοφόρων ή την αποδυνάμωση των πολιτικών αντιπάλων.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε παρακολουθήσει την εγγραφή παράδοξων θεμάτων ή την εκτύλιξη επεισοδιακών συνεδριάσεων. Το κρίσιμο σημείο, ωστόσο, παραμένει η απουσία λογοδοσίας. Η προεδρία προσφέρει μια σημαντική εξουσία, η οποία όμως δεν συνοδεύεται από την ανάλογη ανάληψη ευθύνης. Στην κοινοβουλευτική πραγματικότητα, σπάνια —αν όχι ποτέ— έχουμε δει πρόεδρο επιτροπής να αναλαμβάνει την ευθύνη για κακές προτάσεις νόμου ή για την αποτυχία επίλυσης σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων που παρέμειναν στα συρτάρια.
Εν κατακλείδι, η σύγκρουση για τις επιτροπές δεν αφορά μόνο τις εσωτερικές ισορροπίες των κομμάτων, αλλά τη νομή μιας εξουσίας που προσφέρει πολιτικά οφέλη χωρίς το βάρος της ευθύνης.
Πηγή: https://www.philenews.com/kipros/paraskinio/article/1732881/giati-ta-kommata-skotononte-gia-tis-epitropes/
