Ο Σωκράτης, η εμβληματική μορφή της παγκόσμιας φιλοσοφίας, δεν υπερασπίστηκε απλώς τη ζωή του κατά τη διάρκεια της δίκης του το 399 π.Χ., αλλά το δικαίωμα της πόλης στην αφύπνιση και την αρετή. Μέσα από την «Απολογία» του Πλάτωνα, αναδεικνύεται ο ρόλος του φιλοσόφου ως μιας «αλογόμυγα» που τοποθετήθηκε από τον θεό για να ταράξει τον εφησυχασμό της Αθήνας – ενός «μεγάλου και γενναίου αλλά νωθρού αλόγου».
Παρά τις κατηγορίες για εισαγωγή «καινών δαιμονίων» και διαφθορά των νέων, ο Σωκράτης αρνήθηκε την εξορία και επέλεξε να παραμείνει πιστός στη θεϊκή του αποστολή. Για εκείνον, η υπηρεσία προς το θείο δεν μεταφράζεται σε θυσίες και τυπολατρικές προσφορές –αυτό που σκωπτικά αποκαλεί στον διάλογο «Ευθύφρων» ως μια «εμπορική τέχνη» μεταξύ θεών και ανθρώπων– αλλά στην αδιάλειπτη φροντίδα της ψυχής.
Σε μια συγκλονιστική απεύθυνση προς τους Αθηναίους, ο φιλόσοφος ξεκαθαρίζει πως η αναζήτηση της αλήθειας και της φρόνησης υπερέχει της δόξας και του πλούτου. «Δεν θα σταματήσω να φιλοσοφώ», διαμηνύει, επισημαίνοντας πως το μεγαλύτερο αγαθό για την πόλη είναι η προτροπή του προς τους πολίτες να μην παθιάζονται με τα υλικά αγαθά και το σώμα, αλλά με την ηθική τους βελτίωση.
Η καταδίκη του Σωκράτη υπήρξε το έναυσμα για τον Πλάτωνα να καταγράψει τη διδασκαλία του δασκάλου του, διασώζοντας ένα διαχρονικό μήνυμα: η αληθινή ευσέβεια και η κοινωνική πρόοδος ξεκινούν από την εσωτερική καλλιέργεια του ατόμου. Σήμερα, τα λόγια του παραμένουν μια διαρκής υπενθύμιση πως η αμφισβήτηση και η κριτική σκέψη είναι απαραίτητα στοιχεία για μια ζωντανή και δίκαιη κοινωνία.
Πηγή: https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1708324/sokratis-o-ipiretis-tou-theou-3/
