Η πρόσφατη τραγωδία στην Ελλάδα, με τον θάνατο εκπαιδευτικού μετά από έντονα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, αποκαλύπτει τη βαθιά κρίση αξιών και την αυξανόμενη έλλειψη σεβασμού στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα. Το φαινόμενο της παραβατικότητας δεν εμφανίζεται ξαφνικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά συχνά εκδηλώνεται ήδη από το δημοτικό σχολείο, τροφοδοτούμενο από την έλλειψη ορίων στο οικογενειακό περιβάλλον και τη μεταφορά κοινωνικής έντασης μέσα στην τάξη.
Πολλοί έφηβοι, αντιμετωπίζοντας αισθήματα απόρριψης ή κοινωνικής αποτυχίας, υιοθετούν επιθετική και προκλητική συμπεριφορά ως μέσο διεκδίκησης προσοχής και αποδοχής από τους συνομηλίκους τους. Η κατάσταση επιδεινώνεται από την κουλτούρα της σιωπής, καθώς οι μαθητές που επιθυμούν να παρακολουθήσουν το μάθημα φοβούνται να καταγγείλουν περιστατικά βίας για να μην χαρακτηριστούν προδότες. Παράλληλα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν ως εργαλεία δημόσιας υπονόμευσης των καθηγητών, με τη συμμετοχή ακόμη και γονέων που αναπαράγουν απαξιωτικά στερεότυπα για το εκπαιδευτικό λειτούργημα.
Η υποβάθμιση του σχολικού ρόλου ενισχύεται και από την υπερβολική εξάρτηση από τα ιδιωτικά φροντιστήρια, γεγονός που οδηγεί σε ανοιχτή περιφρόνηση για τα μη εξεταζόμενα μαθήματα. Από την πλευρά τους, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να κατανοήσουν τις ιδιαιτερότητες της νέας γενιάς που μεγάλωσε με την τεχνολογία, χωρίς όμως να υποχωρούν σε ζητήματα αρχών.
Η παιδαγωγική επιρροή χάνεται όταν ο σεβασμός και τα όρια απουσιάζουν. Η αποκατάσταση του κύρους των εκπαιδευτικών δεν αποτελεί ευθύνη μόνο του σχολείου, αλλά συλλογικό στοίχημα για την οικογένεια, την πολιτεία και την κοινωνία συνολικά. Μόνο μέσα από μια κοινή και συντονισμένη προσπάθεια μπορεί το σχολείο να επανακτήσει τον ρόλο του και να παραμείνει ένας ασφαλής χώρος μάθησης και αμοιβαίου σεβασμού.
Πηγή: https://www.kathimerini.com.cy/gr/prosopikotites-stin-k/1-otan-o-ekpaideytikos-xanei-ti-foni-toy
