Πρόσφατες έρευνες του Πανεπιστημίου Κύπρου, που είδαν το φως της δημοσιότητας, φέρουν τη νέα γενιά να τάσσεται μαζικά υπέρ της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ). Ωστόσο, τα ευρήματα αυτά, πέρα από τους πηχυαίους τίτλους, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική επαφή της νεολαίας με τα κοινά, καθώς η υποτιθέμενη επιθυμία για λύση δεν συνοδεύεται από καμία ουσιαστική δράση ή αντίδραση στα κοινωνικά δρώμενα.
Το πρόβλημα επεκτείνεται και στο πολιτικό σκηνικό. Τα κόμματα, ενόψει εκλογών, ανασύρουν τη ΔΔΟ ως τη «μόνη εφικτή λύση» για να καλύψουν την αδυναμία τους να προτείνουν συγκεκριμένο οδικό χάρτη. Ενώ η ελληνοκυπριακή ηγεσία προσπαθεί να βαφτίσει το εν λόγω μοντέλο ως μια τυπική ομοσπονδία, η τουρκική πλευρά έχει ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της εδώ και χρόνια. Η παραδοχή του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ από το 2009 είναι αποκαλυπτική: ο όρος ΔΔΟ χρησιμοποιείται ως «εποικοδομητική ασάφεια» για να προωθηθεί στην πραγματικότητα μια συνομοσπονδία δύο κρατών υπό πλήρη τουρκικό έλεγχο.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να πανηγυρίζουν ακαδημαϊκοί επειδή οι νέοι «ανακάλυψαν» ότι υπάρχουν ομοσπονδίες στον υπόλοιπο κόσμο. Το ζήτημα δεν είναι η θεωρητική υπεροχή μιας επανενωμένης Κύπρου, την οποία όλοι αντιλαμβάνονται, αλλά η «ειδική πατέντα» που προωθείται για το νησί, η οποία απέχει πόρρω από τα διεθνή πρότυπα.
Όσο οι πολιτικοί και οι πανεπιστημιακοί συντηρούν αυτό το αφηγηματικό «παραμύθι» χωρίς να απαντούν στο πώς θα φτάσουμε σε μια βιώσιμη λύση, η εποικοδομητική ασάφεια θα συνεχίζει να θολώνει το τοπίο. Το ερώτημα παραμένει: τι είδους μέλλον προετοιμάζουμε για τη νέα γενιά, όταν της σερβίρουμε ψευδαισθήσεις αντί για ειλικρινή πολιτική ανάλυση;
Πηγή: https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1704712/diatirontas-tin-epikodomitiki-asafia-tis-ddo-ke-sto-panepistimio/
