Στο επίκεντρο του προβληματισμού για τη λειτουργία του κράτους δικαίου τίθεται ο σύνθετος ρόλος της Δικαιοσύνης και οι πολλαπλοί σκοποί που αυτή καλείται να επιτελέσει. Πρωταρχικός στόχος του δικαστικού συστήματος παραμένει η αμερόληπτη απονομή δικαίου, όπου ο δικαστής παρεμβαίνει ως ουδέτερος κριτής για να επιλύσει μια διαφορά και να αποφανθεί για το ποιο μέρος έχει δίκιο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η διάκριση μεταξύ της αποδοχής μιας απόφασης και της υποχρέωσης εφαρμογής της. Σύμφωνα με την ανάλυση του Πάσχου Μανδραβέλη, ο διάδικος που κρίνεται ως αδικοπράτης διατηρεί το δικαίωμα να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για το αποτέλεσμα της δίκης. Μάλιστα, με βάση τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η κριτική αυτή μπορεί να είναι έντονη, ακόμη και προσβλητική προς το πρόσωπο του δικαστή, χωρίς αυτό να αναιρεί τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας.
Ωστόσο, η ουσία του σεβασμού προς τη Δικαιοσύνη δεν έγκειται στην υποχρεωτική συμφωνία με την κρίση του δικαστηρίου, αλλά στην έμπρακτη συμμόρφωση με αυτήν. Ο σεβασμός που όλοι επιζητούμε μεταφράζεται στην εφαρμογή της απόφασης από το μέρος που ηττήθηκε στη δικαστική αίθουσα. Αυτή η θεσμική πειθαρχία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνικής ειρήνης και της έννομης τάξης, διασφαλίζοντας ότι οι διαφορές επιλύονται οριστικά μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες, ανεξάρτητα από τις προσωπικές αντιλήψεις ή τα συναισθήματα των εμπλεκομένων.
Πηγή: https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/pasxos-mandrabelis/i-apotelesmatikotita-tis-dikaiosynis
