Το κείμενο στηλιτεύει τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, όπου η ανάγκη για δημόσια έκφραση γνώμης έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Σχολιάζει το φαινόμενο των «ειδικών επί παντός επιστητού», ανθρώπων που αισθάνονται την ανάγκη να τοποθετηθούν για κάθε θέμα της επικαιρότητας, συχνά χωρίς ουσιαστική κατάρτιση.
Κεντρικό σημείο του προβληματισμού αποτελεί η ρήση του σκηνοθέτη Σωτήρη Τσαφούλια, η οποία διακρίνει τη γνώση (το να ξέρεις τι θα πεις) από τη σοφία (το να ξέρεις πότε πρέπει να το πεις). Η διάκριση αυτή αναδεικνύει την αξία της αυτοσυγκράτησης και της σωστής χρονικής στιγμής, αρετές που μοιάζουν να εκλείπουν από τη σύγχρονη δημόσια σφαίρα.
Ο αρθρογράφος στρέφει τα βέλη του προς τους «επαναστάτες του πληκτρολογίου», τους πολιτικούς και τους επίδοξους πολιτευτές όλων των αποχρώσεων. Τους κατηγορεί ότι, στην προσπάθειά τους να προβάλουν μια ισχυρή άποψη για τα πάντα, καταλήγουν να παράγουν έναν λόγο γεμάτο τοξικότητα και «χολή». Αυτή η συνεχής ροή αρνητικότητας και η απουσία μέτρου στην έκφραση δημιουργούν ένα ασφυκτικό κλίμα που απειλεί την κοινωνική συνοχή.
Συνοψίζοντας, το κείμενο αποτελεί μια κριτική στην ψηφιακή και πολιτική βαρβαρότητα της εποχής, προτάσσοντας τη σοφία της σιωπής ή του προσεκτικού λόγου έναντι της άκριτης και δηλητηριώδους πολυλογίας.
Πηγή: https://www.philenews.com/politiki/paraskinio/article/1684224/is-anazitisi-tis-gnosis-ke-tis-sofias/
