Cyprus news

Έζησε μια μοναδική εμπειρία που του άλλαξε ολόκληρη τη ζωή και… σήμερα μπαίνει στα περισσότερα σπίτια της επαρχίας Αμμοχώστου

Written by Marios Antoniou

[ad_1]

Ταξίδεψε σχεδόν σε όλο τον κόσμο και έζησε από κοντά την σκληρή εκπαίδευση των μοναχών Shaolin. Χάρη στην δημιουργικότητα και την τόλμη του, κατάφερε να κάνει όλη την επαρχία Αμμοχώστου να μιλάει για αυτόν…

 Ο Ζανέττος Λουκά αναφέρει στο ant1iwo:
«Γεννήθηκα στις 8/2/1984 στο Παραλίμνι. Τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, ήταν γεμάτα από τις μυρωδιές εκείνης της όμορφης εποχής. Μηχανάκια, μαγκιές, χωρίς παπούτσια αλλά όχι αλητείες. Αληθινές φιλίες και χαμόγελα. 

Αν και στην εφηβεία μου είχα ένα θολωμένο μυαλό -δεν ήξερα τι πραγματικά θέλω από τη ζωή μου- παρασύρθηκα από τα δεδομένα εκείνης της εποχής και δεν ήθελα να σπουδάσω. Μέχρι τότε, είχα ταξιδέψει μόνο μια φορά εκτός Κύπρου και ήταν μέχρι την Ελλάδα, σε μια σχολική εκδρομή. Λίγο πριν το στρατό, κάποιοι φίλοι μου που σπούδαζαν στην Αμερική, μου είπαν να πω για 10 μέρες να με φιλοξενήσουν. Αυτό το ταξίδι άλλαξε τα πάντα μέσα μου και με έκανε να πάρω τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής μου…

Δεν έδωσα Παγκύπριες Εισαγωγικές εξετάσεις αλλά κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας, προετοιμαζόμουν για τις σπουδές μου στην Αμερική. Τα βιβλία μου τα παράγγελνα από την Αμερική και μου τα έστελναν ταχυδρομικώς. Όταν τελείωσα το στρατό, έφυγα για την Αμερική. Αν και δεν είχα την οικονομική ευχέρεια ήμουν σίγουρος ότι θα κατάφερνα να τελειώσω τις σπουδές μου. Σπούδασα visual arts & communication, photography και έμεινα σχεδόν 7 χρόνια στην Αμερική. Το 2009 γύρισα πίσω στην Κύπρο.

Τις μεγαλύτερες και πιο συγκλονιστικές εμπειρίες, τις βίωσα φεύγοντας από τη Φλόριντα…
Νοίκιασα ένα φορτηγό και αφού φόρτωσα όλα μου τα πράγματα, άρχισα το ταξίδι. Οδηγούσα 24 ώρες μέχρι να φτάσω στο νέο μου σπίτι.  Δεν ήξερα τους δρόμους και χρησιμοποιούσα χάρτη. Κάποια στιγμή όπως ήταν λογικό χάθηκα. Πέρασα από ένα τούνελ και μπήκα σε μια πόλη που έμοιαζε πολύ επικίνδυνη. Ήταν βράδυ και δεν είδα την πινακίδα που έγραφε ότι απαγορεύονται τα φορτηγά. Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε μια εικόνα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μόνο στις ταινίες είχα δει…

Μαύρα βαρέλια, γύρω τούβλα στημένα και αρκετοί μεγαλόσωμοι έγχρωμοι άντρες να με κοιτάνε περίεργα. Δεν είμαι ρατσιστής αλλά πανικοβλήθηκα και είπα μέσα μου: «Έχω δυο επιλογές: να κατέβω να ζητήσω βοήθεια – με την ελπίδα ότι δεν θα με σκοτώσουν- ή να το βάλω στα πόδια». Τελικά έκανα πρώτο… 

Κατέβηκα από το φορτηγό και αφού τους πλησίασα, τους είπα: «Σας παρακαλώ βοηθήστε με, χάθηκα». Με κοίταξαν για λίγο, μίλησαν μεταξύ τους και στη συνέχεια… συνέβη κάτι που ούτε να φανταστώ δεν τόλμησα.

 

Τους έδωσα την διεύθυνση και μου έκαναν νόημα να τους ακολουθήσω. Οδηγούσαμε για πάνω από 20 λεπτά και με πήγαν ακριβώς έξω από την πόρτα του σπιτιού. Έμοιαζε απίστευτο αλλά αυτοί οι άνθρωποι που στην αρχή μόνο φόβο μου προκάλεσαν, με βοήθησαν. Ήταν ότι ομορφότερο έζησα μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή μου. Ξαφνικά ένιωσα ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ένα. Την επόμενη μέρα τους αγόρασα τρόφιμα, πήρα το τρένο και πήγα και τους βρήκα.

Ήταν εκεί, όπως ακριβώς και το προηγούμενο βράδυ. Καθώς τους τα έδινα, με κοίταζαν με τόση ευγνωμοσύνη που αφέθηκα στη μουσική της αγάπης και της αλληλοβοήθειας. Αυτό με σημάδεψε και με έκανε να θέλω να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο!!! 

Έκανα φοβερές οικονομίες και κατάφερα από το 2005 μέχρι το 2009, να κάνω πολλά ταξίδια. Πήγα Λατινική Αμερική πάνω από 8 φορές και στον Αμαζόνιο κατάφερα να ξεπεράσω την φοβία μου για τα φίδια.  Έζησα από κοντά την σκληρή εκπαίδευση των μοναχών Shaolin και έχω ένα τατουάζ από κάθε ταξίδι. 

Όταν επέστρεψα στην Κύπρο άρχισα -όπως όλοι- να στέλνω το βιογραφικό μου σε διάφορες εταιρείες. Δυστυχώς, παντού έβρισκα κλειστές τις πόρτες. Έκανα όμως υπομονή μέχρι που βρήκα δουλειά. Για 3 χρόνια δούλεψα ως director coordinator σε έναν εκδοτικό οίκο και τον Φεβρουάριο του 2012, αποφάσισα να κάνω μια δική μου δουλειά, να φτιάξω ένα δικό μου περιοδικό με το «Vantage».

Το περιοδικό κυκλοφορεί σε 13 χιλιάδες αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν στα περισσότερα σπίτια της επαρχίας Αμμοχώστου. Εκδίδεται σε μία πολυτελή έκδοση, με περισσότερες από 200 σελίδες, συνεντεύξεις και με φωτογραφίες από τα ταξίδια μου. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ όλα όσα άκουγα στην αρχή…

Αρκετοί έλεγαν: «Τι πατάτα εν τζαι τούτο;» και αναρωτιόντουσαν ποιος το βγάζει. Άλλοι έλεγαν: «Αφού είναι δωρεάν δεν θα είναι κάτι πολύ ποιοτικό». Με τον καιρό όμως όλα άλλαξαν, τώρα το «Vantage» είναι η ψυχή της Αμμοχώστου και είμαι πολύ χαρούμενος. Συγκινούμε κάθε φορά που μου λένε: «μπράβο αγόρι μου, κάνεις καλή δουλειά!!! Αγαπάμε το περιοδικό σου». 

Δεν έπαψα ποτέ να ονειρεύομαι και βάζω υψηλούς στόχους έτσι ώστε να έχω δυνατά κίνητρα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι νέοι μας, έχουν απογοητευτεί και δεν κάνουν πια όνειρα για το μέλλον. Πολλοί μάλιστα, κλείνονται στον εαυτό τους και στο σπίτι τους χωρίς να θέλουν να ζήσουν, να αποκτήσουν νέες εμπειρίες. Πρέπει όμως να κάνουν όνειρα, πρέπει να δουν το δάσος που δεν τελειώνει ποτέ και όχι το δέντρο που είναι μπροστά τους…».

         

[ad_2]
Source link

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close